از جوکر تا شفرونی مسیر تکراری ابتذال در نمایش خانگی کادو دونی: «شفرونی» نمونه دیگری از برنامه هایی است که با تاکید بر حاشیه و ابتذال بجای محتوای سالم و سرگرم کننده واقعی، مسیر خودرا به بن بست رساندند. سرویس فرهنگ و هنر مشرق - برنامه رئالیتی شوی «شفرونی» با شکایت سازمان صدا و سیما، توسط قوه قضائیه توقیف شد. این برنامه که بعد از پخش تنها سه قسمت از فصل جدید خود متوقف گردید، از پلت فرم فیلیمو پخش می شد. منبع مطلع اعلام نموده اند که گزارش اعمال مجرمانه این برنامه بر مبنای مواد ۲۱ و ۲۳ قانون جرائم کامپیوتری (تحریک و تشویق به فساد و فحشا) به دادسرای فرهنگ و رسانه ارایه شده و دستور توقیف صادر گردیده است.* شفرونی از ابتدا چه طور بود و محتوای آنچه بود؟ «شفرونی» یک رئالیتی شوی آشپزی-طنز ایرانی است که از ترکیب واژه «شف» (سرآشپز) و «ایرونی» ساخته شده و به معنای «آشپز ایرانی» است. این برنامه با اجرای نیما شعبان نژاد، کارگردانی رضا مهرانفر و تهیه کنندگی حسین ربانی غریبی (در فصل اول با همکاری احسان علیخانی) تولید و از پلت فرم فیلیمو پخش می شد. قالب اصلی برنامه ساده و تکرارشونده بود: در هر قسمت دو چهره شناخته شده (اغلب بازیگران و هنرمندان پرکار در رئالیتی شوها) در دو آشپزخانه مجزا به رقابت می پرداختند تا غذایی مشخص را طبخ کنند. یک «مهمان مخفی» چالش هایی را برای آنها طراحی می کرد که مسیر آشپزی را دشوارتر می ساخت. در پایان، همه دور یک میز جمع می شدند و غذا را با تماشاگران حاضر در استودیو می خوردند. مدت هر قسمت حدود ۵۰ تا ۶۰ دقیقه بود. فصل اول (مهر ۱۴۰۴ بر محور غذاهای ملل مختلف طراحی شده بود: شب مکزیک (تاکو با حضور بهرنگ علوی و نعیمه نظام دوست)، شب هند (کاری با سوسن پرور و متین ستوده)، شب ژاپن (سوشی) و قسمت های بعدی با تم های مشابه. فصل دوم (تابستان ۱۴۰۵) به غذاهای مناطق مختلف ایران اختصاص یافت و با سفر به استان ها و معرفی غذاهای محلی (کرمانشاه، گیلان و غیره) ادامه پیدا کرد. فضای برنامه تلفیقی از رقابت آشپزی، شوخی های کلامی، چالش های فیزیکی و لحظات دورهمی بود و بیشتر بر سرگرمی سطحی و تعامل مجری با میهمانان تکیه داشت تا آموزش واقعی آشپزی یا محتوای عمیق فرهنگی. بدون سرگرمی واقعی، سرمایه و پشتوانه اجتماعی برخلاف ادعاهای سازندگان، «شفرونی» از نظر فنی و محتوایی بدون جذابیت پایدار و کیفیت سرگرمی بود. نقدهای رسانه ای گوناگون آنرا به برنامه ای سطحی، تبلیغ زده و تکراری تشبیه کردند که بیشتر شبیه «آگهی بازرگانی با چاشنی شوخی» بود تا یک رئالیتی شوی خلاق. شوخی ها اغلب نخ نما، کپی شده از برنامه هایی مانند جوکر و سایر تولیدات مشابه بودند و ارزش افزوده ای ایجاد نمی کردند. این مجموعه هیچ گاه بازخورد اجتماعی مانند «جوکر» نداشت. حضور چهره های تکراری رئالیتی شوها (که خیلی از آنها در چندین برنامه مشابه ظاهر شده بودند) بجای تازگی، حس یکنواختی ایجاد می کرد. برنامه سرمایه اجتماعی قوی، مخاطب وفادار گسترده یا حمایت رسانه ای مثبت پایدار نداشت و بیشتر تلاش می کرد با شوخی های هنجارشکن، رقص ها، حرکات جنجالی و محتوای نزدیک به مرزهای اخلاقی، لحظات کوتاه وایرال در فضای مجازی بسازد تا مخاطب دست وپا کند. هشدارهای رسانه ای و انتقادات درباره ی حرکت روی مدار ابتذال و شوخی های جنسی از همان قسمت های اولیه مطرح بود، اما سازندگان مسیر خودرا ادامه دادند و بجای پیشرفت کیفیت، روی حاشیه و وایرال شدن حساب کردند. نتیجه این رویکرد، برنامه ای بود که نه عمق سرگرمی داشت، نه پشتوانه اجتماعی قوی، و نه توانست جایگاه تثبیت شده ای در شبکه نمایش خانگی پیدا کند. بعد از پخش سه قسمت از فصل جدید، همین ضعف ها و عبور از خطوط قرمز زمینه ساز اقدام قضایی شد.در مقابل ابتذال کوتاه نیامدند توقیف «شفرونی» نشان دهنده رویکرد در مواجهه با محتوایd مبتذل است. برعکس دوره های قبلی که گاه با تساهل بیشتری همراه بود، دوران فعلی مانند دوران مدیریت سعید مقیسه نیست و در مقابل ابتذال، شوخی های جنسی و محتوای مغایر با موازین اخلاقی کوتاه نمی آید. گزارش به دادسرای فرهنگ و رسانه و استناد به مواد قانونی جرائم کامپیوتری، مصداق این سیاست سخت گیرانه است که از پخش محتوای تحریک آمیز و هنجارشکن جلوگیری می کند. این اقدام در ادامه روند نظارت جدی بر تولیدات نمایش خانگی طی ماه های اخیر قرار می گیرد و پیام روشنی دارد: مجوز داشتن به معنای آزادی مطلق نیست و عبور از مرزهای عفت عمومی و اخلاق با واکنش قانونی رو به رو خواهد شد. «شفرونی» نمونه دیگری از برنامه هایی است که با تأکید بر حاشیه و ابتذال بجای محتوای سالم و سرگرم کننده واقعی، مسیر خودرا به بن بست رساندند.به اجمال، مدت هر قسمت حدود ۵۰ تا ۶۰ دقیقه بود. فصل اول (مهر ۱۴۰۴ بر محور غذاهای ملل مختلف طراحی شده بود: شب مکزیک (تاکو با حضور بهرنگ علوی و نعیمه نظام دوست)، شب هند (کاری با سوسن پرور و متین ستوده)، شب ژاپن (سوشی) و قسمت های بعدی با تم های مشابه. هشدارهای رسانه ای و انتقادات درباره ی ی حرکت روی مدار ابتذال و شوخی های جنسی از همان قسمت های اولیه مطرح بود، اما سازندگان مسیر خودرا ادامه دادند و بجای پیشرفت کیفیت، روی حاشیه و وایرال شدن حساب کردند. نتیجه این رویکرد، برنامه ای بود که نه عمق سرگرمی داشت، نه پشتوانه اجتماعی قوی، و نه توانست جایگاه تثبیت شده ای در شبکه نمایش خانگی پیدا کند. گزارش به دادسرای فرهنگ و رسانه و استناد به مواد قانونی جرائم کامپیوتری، مصداق این سیاست سخت گیرانه است که از پخش محتوای تحریک آمیز و هنجارشکن جلوگیری می کند. این اقدام در ادامه روند نظارت جدی بر تولیدات نمایش خانگی طی ماه های اخیر قرار می گیرد و پیام روشنی دارد: مجوز داشتن به مفهوم آزادی مطلق نیست و عبور از مرزهای عفت عمومی و اخلاق با واکنش قانونی مواجه خواهد شد. منبع: kadodooni.ir 1405/06/19 09:54:28 5.0 / 5 3 تگهای خبر: آموزش , ایران , برنامه , پیشرفت این مطلب کادودونی را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط وزارت ارشاد در اجرای مصوبه شورایعالی انقلاب فرهنگی ترک فعل کرده است سیاست بی سیاستی چرا همیشه فقط تهران هدف است؟ نمایشگاه مسکو مقصد ۵۰۰ عنوان کتاب خانه کتاب و ادبیات ایران نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۴ بعلاوه ۵