گواهی های انسانی ، ۶۷ رزمندگان مدافع طبیعت به گزارش کادو دونی، اگر برای حفظ ایران می جنگیم، باید بدانیم ایران فقط خاکی درون خطوط مرزی نیست. آب و هوا و گیاه و جانور، از نقشه ها فرمان نمی برند. یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: قدرت های سلطه جو که اقلیتی زورگو هستند و خویش را جامعه ی جهانی می نامند، سال ها است برای ایران کیفرخواست می نویسند. ما را جنگ طلب می خوانند، به تهدید امنیت جهان متهم می کنند، از حمایت ایران از تروریزم حرف می زنند و در رابطه با ما چنان دروغ می بافند که انگار آنها نگهبانان صلح و تمدن و زندگی هستند.مسئله فقط دروغ بودن این افترا ها نیست. مساله اینست که اتهام، بخشی از سازوکار سلطه است؛ نخست دیگری را خطر معرفی می کنند و سپس حمله به او را دفاع از جهان می نامند. حقیقت این افترا ها را نمی شود از روی بیانیه ها فهمید. باید دید همان هایی که خویش را داور جهان می دانند، هنگام استفاده از قدرتشان چه می کنند.جنگ این نمایش را به هم می زند. در ایام صلح می توان با بیانیه و قطعنامه و سخنرانی، حقیقت را پشت کلمات پنهان کرد. در جنگ، انتخاب هدف حرف می زند. بمبی که فرود می آید، معلوم می کند چه چیزی ارزش حفاظت دارد و چه چیزی را می توان نابود کرد. آن وقت می شود دید کسانیکه پیوسته از مسئولیت پذیری حرف می زنند، در مقابل جان انسان ها، شهرها، و طبیعت چه مسئولیتی برای خود قائل هستند.محیط زیست، نمونه ای روشن از این وارونگی است. همین قدرت ها سالی چند بار گرد هم می آیند، برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای تعهد می دهند، و عکس یادگاری می گیرند. تعهدها روی کاغذ می مانند و زمین گرم تر می شود. اما در جنگ ماجرا فقط عمل نکردن به وعده ها نیست. اهدافی انتخاب می کنند که آلودگی گسترده، نتیجه ی آشکار و پیشبینی پذیر حمله به آنها است. مخازن سوخت تهران را بمباران کردند. آسمان شهر از دود پوشیده شد. آلودگی حاصل از حریق دیگر احتمالی دور نبود؛ به تنفس و زندگی روزمره ی مردم رسید. هر ساختار انسانی ای درباره ی خطر دود سمی چنین حریق هایی اخطار می دهد.نمی توان پذیرفت که کسی که مخزن نفتی را هدف می گیرد، از پیامد حمله بی اطلاع بوده است. وقتی می دانند و می زنند، تخریب طبیعت را در محاسبه ی نظامی خود نه فقط پذیرفته اند، که اصلا هدف گرفته اند؛ آنها درپی ویرانی زیست محیطی ایران هم هستند. این همان جایی است که سخن گفتن از ریاکاری، از شمردن وعده های انجام نشده مهم تر می شود.پاسخ ما به این وضع چیست؟ اگر جنگ را فقط مسابقه ای برای وارد کردن صدمه بیشتر بدانیم، تفاوت در شعارها باقی می ماند. اما اگر برای حفظ ایران می جنگیم، باید بدانیم ایران فقط خاکی درون خطوط مرزی نیست. آب و هوا و گیاه و جانور، از نقشه ها فرمان نمی برند. دود از مرز می گذرد؛ رودخانه از مرز می گذرد؛ پیامد آلودگی در مرز متوقف نمی گردد. نمی توان از محافظت از محیط زیست ایران گفت و ویرانی طبیعت دیگران را پیروزی شمرد.از اینجا می توان به تعریفی متفاوت از هدف جنگ رسید؛ محافظت از محیط زیست در ایران و در سراسر جهان، جزو اهداف نظامی ما است. این نه تعارف است و نه بندی تزئینی در حاشیه جنگ. معیاری است برای اینکه بدانیم می خواهیم چه چیزی را حفظ نماییم. این تفاوت باید در انتخاب هدف، سنجش پیامد حمله و خودداری از تخریبی دیده شود که هیچ موفقیت نظامی ای نمی تواند خسارت آنرا جبران کند. قرار نیست برای شکست دادن زورگویان، جهان را به شیوه ی آنان ویران نماییم.به طور خلاصه، اما اگر برای حفظ ایران می جنگیم، باید بدانیم ایران فقط خاکی درون خطوط مرزی نیست. دود از مرز می گذرد؛ رودخانه از مرز می گذرد؛ پیامد آلودگی در مرز متوقف نمی گردد. منبع: kadodooni.ir 1405/08/21 13:24:27 5.0 / 5 4 تگهای خبر: انتشار , ایران , عکس , فرهنگ این مطلب کادودونی را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط مشکل بازار کمبود مسکن نیست پرداخت وام 500 میلیونی با سود 4 درصدی رئیس حوزه هنری درگذشت منصور انوری را تسلیت گفت هنوز جعبه سیاه تسخیر سفارت آمریکا روایت نشده است پشت پرده تئاترهای تهران چه می گذرد؟ نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۳ بعلاوه ۱