چرا همیشه فقط تهران هدف است؟

به گزارش کادو دونی، کاربران فارسی زبان با یک سؤال ساده زیر ویدیوی جنجالی این شبکه، ادعای بی طرفی خیرخواهانه ایران اینترنشنال را به چالش کشیدند. چرا نقشه نابودی اتمی همیشه فقط روی تهران کشیده می شود؟

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، فرگاه افشار:

اینروزها یک فریم از یکی از برنامه های شبکه ایران اینترنشنال در فضای مجازی دست به دست می شود. تصویری که نشان میدهد این شبکه با گرافیکی واضح و طراحی شده، مقیاس تخریب بمب اتمی را روی نقشه تهران، کرج، اسلامشهر، سمنان و آمل نشان می دهد؛ دایره های زرد و آبی که میلیونها شهروند ایرانی را در محدوده مرگی فرضی جای می دهند. وقتی این تصویر وایرال شد و افکار عمومی ایرانیان واکنش نشان دادند، این رسانه در چارچوب توجیه گری سریعاً وارد عمل شد و ادعا کرد که تصویر مربوط به گزارشی قدیمی در رابطه با تنش هند و پاکستان بوده و بدون ارتباط با جنگ ایران و آمریکا و فقط برای ملموس کردن ابعاد تخریب بمب اتم نمایش داده شده است!
این توجیه، به جای رفع اتهام، خودِ بهتان را تشدید می کند. چونکه سؤال این نیست که این گرافیک چه زمانی ساخته شده؛ سؤال اینست که چرا اساساً چنین محصولی، با چنین دقتی در طراحی گرافیکی و رنگ بندی حرفه ای، برای نمایش نابودی یک پایتخت آماده و تا لحظه پخش در بایگانی نگه داری می شود. بله این خودِ دم خروس است! یک رسانه که واقعا بی طرف باشد، اساساً کارمندان به ظاهر ایرانی اش نمی توانند چنین محصولی را در خط روایی برنامه بگنجانند چه برسد به اینکه آنرا با چنین دقت بصری ای پرداخت کند.

چرا فقط تهران؟ آزمونی که این شبکه هیچ گاه از آن سربلند بیرون نمی آید

اگر ادعای ایران اینترنشنال درست باشد که این گرافیک فقط محصولی آموزشی در رابطه با فیزیک بمب هسته ای بوده، آزمون صداقتش خیلی ساده است؛ تا امروز، چند بار همین شبکه، با همین دقت گرافیکی، شعاع تخریب بمب اتمی را روی نقشه تل آویو نشان داده؟ چند بار روی لندن، جایی که خود استودیوی این شبکه در آن قرار دارد؟ چند بار روی ریاض، پایتخت همان کشوری که حتی به قول منابع غربی حامی مالی این شبکه است؟ چند بار روی نیویورک یا واشنگتن؟ پاسخ صفر است. و همین صفر، تمام ماجراست.
بسیاری از مخاطبان فارسی زبان زیر پست توضیحی ایران اینترنشنال در فضای مجازی دقیقا همین نکته را مطرح نمودند. این که اگر مقرر است مقیاس تخریب اتمی برای آگاهی بخشی عمومی ساخته شود، چرا این آگاهی بخشی همیشه یک جهته است؟ چرا هیچ گاه مخاطب اسرائیلی یا بریتانیایی یا سعودی یا آمریکایی با تصویر نابودی شهر خودش مواجه نمی شود؟ آیا تاکنون دیده اید در رسانه های دنیا چنین روشی برای نشان دادن ابعاد بمب اتم به مخاطب کشورهای دیگر استفاده گردد و هیچ عواقبی در انتظار آن رسانه و کارمندانش نباشد؟ این پرسش به ظاهر ساده، در واقع دقیق ترین ابزار برای افشای یک رسانه تبلیغاتی است، تبلیغات، بر خلاف خبر، هیچ گاه قرینه ندارد. خبر واقعی در رابطه با خطر جنگ هسته ای، اگر صادقانه باشد، باید همه طرف های درگیر را به یک میزان پوشش دهد.
به عبارتی هر رسانه ای که ادعای بی طرفی دارد، باید بتواند تصور کند دقیقا همان محتوا را در رابطه با طرف مقابل هم منتشر کند، بدون آنکه شغلش را از دست بدهد. آیا کسی می تواند تصور کند ایران اینترنشنال گرافیکی با عنوان مقیاس تخریب بمب اتمی روی تل آویو پخش کند و کارش ادامه پیدا کند؟ خیر. و همین خیر ثابت می کند که موضوع اصلاً فیزیک هسته ای نیست؛ موضوع، مهندسی ذهنی یک ملت برای پذیرش نابودی خودش است.

چگونه نابودی یک شهر عادی جلوه داده می شود؟

برای روشن تر شدن ماجرا باید این رویداد را در کانتکست یا زمینه ببینیم و از این جهت بد نیست نگاهی بر برخی تکنیک شناخته شده این شبکه در جنگ روانی اخیر بیندازیم.

*زبان آماری به جای زبان انسانی:

به جای گفتن ده ها هزار انسان، همچون خردسالان و سالمندان، در این محدوده کشته می شوند، از عباراتی مثل شعاع تخریب و وزن ۱۵ کیلوتن استفاده می شود. این زبان مهندسی/نظامی، مرگ جمعی را از بار احساسی اش تهی می کند و آنرا به یک داده فنی تقلیل می دهد؛ دقیقا همان تکنیکی که در ادبیات نظامی غربی برای توصیف لطمه جانبی به کار می رود.

*بصری سازی خنثی:

دایره های زرد و آبی رنگ، از نظر بصری بی شباهت به یک نمودار هواشناسی یا نقشه ترافیکی نیستند. این شباهت بصری عمدی است؛ مغز مخاطب، تصویری را که شبیه محتوای روزمره و بی خطر است، با همان سطح احساسیِ محتوای بی خطر پردازش می کند، نه با سطح احساسی یک فاجعه انسانی.

*انکار بعد از افشا یا همان تکنیک تکذیب کنترل شده:

وقتی واکنش ها بالا گرفت، اقدام متقابل این شبکه فقط جابه جایی زمینه (درگیری هند و پاکستان) بود. این تکنیک، مسئولیت مستقیم را از موضوع اصلی (چرا چنین محصولی اصلاً وجود دارد) منحرف می کند و بحث را به یک اختلاف زمانی بی اهمیت تقلیل می دهد و مخاطب را در گوشه رینگ شرمندگی از قضاوت نا به جا می اندازد!

*دستکاری دلالت های معنایی:

در ادبیات همین جریان رسانه ای، حمله نظامی به زیرساخت های ایران به دفعات با عنوان عملیات بشردوستانه توصیف شده است. این وارونه سازی زبانی، یکی از قدیمی ترین ابزارهای تبلیغات جنگی است؛ نامیدن جنگ به نامی که بار مثبت دارد.

سابقه ای که نباید فراموش شود

این نخستین بار نیست که این شبکه به خاطر نزدیکی گفتمانی اش به حمله نظامی مقابل ایران زیر ذره بین می رود. در گذشته هم، در اوج تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، یکی از سردبیران ارشد همین شبکه علناً از دونالد ترامپ خواست مثل ترومن عمل کند؛ اشاره ای صریح به بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی. واکنش آن قدر گسترده بود که حتی در بین کارکنان همان مجموعه هم شکاف انداخت و سبب دعوای زرگری توییتری میان خبرنگاران شد! اینکه چنین اظهارنظرهایی بارها از دل همین تشکیلات بیرون می آید و هربار با یک عذرخواهی نمایشی یا سکوت پوشانده می شود، نشان میدهد داستان گرافیک اخیر یک اتفاق تصادفی نیست؛ الگویی سازمانی است.

پول کثیف پشت صحنه

این شبکه لندن نشین که خویش را مستقل می نامد، سال هاست زیر سؤال بزرگ ترین رسانه های غربی هم رفته. گاردین در سال ۲۰۱۸ فاش کرد پشت پرده این صدای مستقل ایرانیان، حدود ۲۵۰ میلیون دلار پول عربستان سعودی و شبکه ای پیچیده از شرکت های صوری در جزایر ویرجین بریتانیا نشسته است؛ پولی که ردش به نزدیکان محمد بن سلمان می رسد. در سال ۲۰۲۶ نیز فایننشال تایمز همین پرونده را باردیگر باز کرد و ساختار مالکیت را تا یک نهاد در جزایر کیمن و نامی در رابطه با یکی از مدیران ارشد گروه رسانه ای سعودی دنبال کرد.
در پی وقایع اخیر البته مردم ایران دیگر رسانه ای که آرشیوش پر از سناریوهای نابودی پایتخت خودشان است را رسانه مستقل نمی خوانند. این سؤال که "چرا فقط تهران، نه تل آویو، نه لندن، نه ریاض، نه نیویورک؟" دقیق ترین آزمایشی است که هر رسانه ای باید از آن سربلند بیرون بیاید تا بتواند ادعای بی طرفی کند. ایران اینترنشنال در این آزمون بارها و بارها رفوزه شده است.

1405/06/15

09:57:39

5.0 / 5

تگهای خبر: آزمون , آموزش , ادبیات , ایران

این مطلب کادودونی را می پسندید؟

(1)

(0)

تازه ترین مطالب مرتبط

نظرات بینندگان در مورد این مطلب

نظر شما در مورد این مطلب

نام:

ایمیل:

نظر:

سوال:

= ۴ بعلاوه ۱