جوان بازاری خوش تیپ که کسی باورش نمی کرد به گزارش کادو دونی، نمی خواهم از آن بانوانی باشم که جلوی همسرشان را برای یاری امام حسین(ع) می گیرند ؛ این آغاز راه یک بانوی دهه هفتادی بود که بر دلهره هایش پیروز شد تا شریک سلوک همسر شهیدش شود. یادداشت مهمان، حنانه سادات مطلبی: دو سه روزی از جنگ گذشته بود. جلال یک ساعتی دیرتر از همیشه رسید؛ دلم هزار راه رفته بود. اما در که باز شد، دستش پر بود. مرا که دید، خندید و اظهار داشت: «ببخشید دیر کردم. می خوام امشب براتون پیتزا درست کنم که همه این ترس ها یادتون بره و ناراحتی تو دلتون نمونه.»آن شب، با همان چهره شاد همیشگی اش، دست به کار شد. فردای همان روز، نقاطی در محله مان مورد به هدف خوردن قرار گرفت. من با بچه ها راهی خانه خواهرم شدم؛ پیتزای مانده را هم با خودم بردم. آن پیتزا، آخرین شام چهارنفره ما بود.پانزده سال پیش، فقط از زبان خواهر و شوهر خواهرم، که با جلال دوست بود، اسمش را شنیده بودم. می گفتند پسر خیلی خوب و زحمت کشی است. جلال در کودکی مادرش را از دست داده بود و از همان بچگی، روی پای خودش ایستاده بود. نه دیده بودمش، نه صدایش را شنیده بودم؛ اما همین تعریف ها کافی بود که خودش را در دلم جا کند.جلال اغلب لباس های فانتزی و جوان پسند می پوشید. حتی صورتش هم ریش نداشت. کسی باورش نمی شد بسیجی یا اهل مسجد و هیات باشد. اما وقتی وارد زندگی مشترک شدیم، دیدم هر روز به مسجد می رود؛ بیشترِ وقت ها هم توی آشپزخانه مسجد درحال خدمت است. آن قدر در هیات و مسجد فعال بود که هر وقت خودم کمک لازم داشتم، به شوخی زنگ می زدم و می گفتم: «آقا جلال، از مسجد زنگ زدن، کمک نیاز دارن.» می خندید، می اظهار داشت: «چرا به خودم زنگ نزدن؟! خودت کمک لازم داری، نه؟» و می آمد.آدم حیف نیست بمیره، وقتی می تونه شهید بشه؟سال ها پیش، وقتی هنوز مجرد بود، از کربلا برای خودش کفن خریده بود. هربار این کفن را می دید با شوخی و خنده می اظهار داشت: «حواست باشه، زمانیکه من نبودم حتما از این استفاده کن.» من هم هر بار می بردمش ته کمد، قایمش می کردم و می گفتم: «بابا این حرفا چیه، تو عمرت طولانیه.»جلال آدمی بود که حتی حرف های سنگین و مهم را با خنده می زد. نظامی هم نبود؛ بازاری بود، توی بازار قطعات ماشین کار می کرد. اما همیشه می اظهار داشت: «آدم حیف نیست بمیره، وقتی می تونه شهید بشه؟» من هیچ گاه جدی نمی گرفتمش. پس از آغاز جنگ هم، بارها می اظهار داشت: «حیف که نظامی نیستم، دستم بسته ست. ولی اگه بگن پای لانچر نیرو می خوان، نخستین نفری ام که به میدون می رم.»یک نفر بود که این حرف ها را جدی گرفته بود؛ کسی که جلال هم بیشتر از همه دوستش داشت، مردی به اسم «مهدی نعمتی». سال ها از جلال بزرگ تر بود؛ از همان روزهایی که جلال نوجوان بود و به مسجد می رفت، با او آشنا شده بود. سال ها پیش، وقتی جلال هنوز کم سن وسال بود، مهدی به او اظهار داشته بود: «من می دونم تو یه روز شهید می شی.»روز آخرِ جنگ دوازده روزه، مهدی نعمتی در محل کارش شهید شد. از آن روز، جلال دیگر آدم همیشگی نبود. من هیچ گاه او را گریان ندیده بودم؛ اما از آن به بعد، هر شب می رفت حرم شاه عبدالعظیم و آن قدر اشک می ریخت که صورتش ورم می کرد. یک شب، در فضای مجازی، دیدم توی صفحه اینستاگرامش عکس مهدی را گذاشته و نوشته: «مهدی، رفاقتمون یادت نره؛ دست ما رو هم بگیر.»شبی که نگذاشتم برودجلال ظاهر به روزی داشت؛ موهای بلند، شلوار جین، تیشرت های فانتزی، صورت تیغ زده... اما نسبت به رهبر شهید، تعصب خاصی داشت. او همیشه «آقا» را «خامنه ای» صدا می زد. یک مرتبه پرسیدم: «چرا نمی گی آقا؟» اظهار داشت: «چون رفیقمه.»در روزهای دی ماه، من شهرستان پدری ام بودم. وقتی به تهران برگشتم، فهمیدم از وقتی رهبر شهید گفته بودند مساجد را پر کنید، جلال هر شب پس از کار تا بامداد به مسجد امام زمان (عج) که سر خیابان بود، می رفته. آن شب خواست از من رضایت بگیرد. پرسید: «راضی هستی برم مسجد؟»من در فراخوان های مختلف دیده بودم که آشوب گرها می خواهند به مساجد حمله کنند. یک دختر دهه هفتادی معمولی بودم؛ عاشق خانه و خانواده ام و اتفاقاً خیلی هم ترسو. برای همین گریه کردم، نگذاشتم. خیلی اصرار کرد: «خامنه ای گفته نذارید مساجد خالی بمونه، باید برم.» اما من نگران بودم، کوتاه نیامدم: «راضی نیستم بری. اگه بلایی سرت بیاد، جواب من و بچه هارو کی می ده؟» ناراحت شد، اظهار داشت: «اگه زمان واقعه عاشورا هم بودی و امام حسین(ع) کمک می خواستن، نمی ذاشتی برم کمکشون کنم؟» گفتم: «فرق می کنه.» باردیگر اصرار کرد: «زن و بچه خادم مسجد می ترسن، گناه دارن...» اما من دل نگران بودم: «پس ما چی؟ تو فکر زن و بچه خادم مسجدی، ولی به فکر زن و بچه خودت نیستی؟»آن شب نرفت. اما من طاقت نیاوردم؛ بامداد زود خودم زنگ زدم: «آقا جلال، امشب می تونی بری مسجد.» تعجب کرد. گفتم: «نمی خوام از اون خانم هایی باشم که جلوی همسرشون رو برای یاری امام حسین(ع) می گیرن.» آیت الکرسی خواندم و راهی اش کردم. این، نخستین و آخرین باری بود که مانعش شده بودم.آن روز که خبر شهادت آقا رسیدروزهای اول جنگ بود انگار دنیا روی سرم آوار شده بود. روزی که اعلام گردید آقا شهید شده. فوراً به اتاق رفتم و گفتم: «جلال، بدبخت شدیم! آقا شهید شد...» او، همانطور که بغضش را می خورد، اظهار داشت: «نه، چرا بدبخت؟ آقا سنش زیاد بود، الان به بهترین صورت شهید شد. خدا بزرگه، هیچ اتفاقی نمی افته.» حاضر شد و جهت شرکت در تجمع به میدان انقلاب رفت. جلال، بر خلاف من، دلی نترس و توکلی بالا داشت؛ درست عین شهدا و قهرمان هایی که در کتاب ها می خواندم.جلال همیشه حتی وقت هایی که موجودی کارتش کم بود هم برای ما کم نمی گذاشت؛ می اظهار داشت: «خدا بزرگه... خودش روزیِ فردا رو می رسونه.» آن روز هم، مثل تمام بالاپایین های زندگی مان، توکلش بالا بود.آن روز و روزهای بعد، هر شب برای تجمع به میدان می رفت و پرچم گردانی می کرد. آن روزها هر شب با هم می نشستیم و برای خانواده های شهدا و غم رهبر شهید گریه می کردیم. در همان ایام، فعالیتش در ایست بازرسی محله هم ادامه داشت. بامداد ها سر کار بود، غروب ها زودتر برمی گشت و مستقیم می رفت مسجد. برای آماده کردن افطاری خادمی می کرد، نماز جماعت می خواند، بعد می رفت ایست بازرسی. سه ساعت آن جا می ماند. من از صداها نگران می شدم، زنگ می زدم که به خانه بیاید؛ می اظهار داشت: «نترس، فلان جا رو زدن، این جا خبری نیست. اگه قرار باشه اتفاقی بیفته، خونه هم باشم می افته.» آخر هم من و بچه ها را فرستاد هشتگرد، خانه خواهرم، تا وقتی به مسجد یا ایست بازرسی می رود، نترسیم و خیال او هم از بابت ما راحت باشد.الان سر خانم خلوته...دو روز قبل از روز واقعه، جلال به دوستانش پیشنهاد نمود به زیارت امام رضا(ع) بروند؛ اما با عنایت به وضعیت جنگی، ممکن نبود. برای همین، راهی قم شدند. این سفر را به من نگفته بود که نگرانش نشوم. دوستانش می گویند وقتی وارد حرم شد، اظهار داشت: «الان سر خانم خلوته هرچی ازشون بخوایم، بهمون می ده. فرصت خوبیه شهادت بخوایم.»آن روز، جلال پس از زیارت، یک عکس یادگاری در حرم گرفت و حدود چهل وهشت ساعت بعد، با همان لباس ها، به شهادت رسید.تقریباً همان شب بود که من هم خوابی دیدم. روزهای پیش از جنگ، جلال ما را در یک کاروان کربلا ثبت نام کرده بود، اما آن سفر جور نشد. آن شب، یعنی تقریبا دو شب قبل از شهادتش، خواب دیدم که با آن کاروان راهی کربلا شده ایم. سفر هوایی بود؛ هر دو سوار هواپیما شدیم و بسمت کربلا حرکت کردیم اما سرعت هواپیما مثل سرعت یک جنگنده بود. من از این سرعت ترسیدم و پیاده شدم اما جلال، تنهایی مسیر را ادامه داد.بعد از شهادتش، این خواب را برای عالمی تعریف کردم. اظهار داشت: «خواب شهادت بوده؛ امام حسین(ع) دستش را گرفته بوده.»ده دقیقه قبل از سکوتبیستم اسفند، تقریبا ساعت هشت شب، با او تماس گرفتم. جواب داد. صدای پهپادها را از پشت تلفن می شنیدم. گفتم: «صدای پهپاد زیاد میاد، نگران شدم.» جلال فقط می خندید؛ صدای خنده اش هنوز هم در گوشم هست: «بالای سرمان می چرخند، ولی خبری نیست. نگران نباش.» در دلم گفتم: «وقتی جلال داره این جوری حرف می زنه، حتما هیچ خبری نیست.» و آرام شدم.ساعت نه ونیم، خبری از فضای مجازی خواندم: شهادت چند تن از بسیجیان، در پی تهاجم رژیم صهیونیستی به یک ایست بازرسی. پیام برای جلال فرستادم و نوشتم: «آقا جلال، حواست باشه.» اما آن پیام هیچ گاه باز نشد. بارها تماس گرفتم. گوشی اش خاموش بود. جلال حتی وقتی می خواست بخوابد هم به من خبر می داد که اگر زنگ زدم و جواب نداد نگران نشوم. این همه مدت خاموش ماندنِ گوشی اش سابقه نداشت!خانواده خبر شهادت جلال را شنیده بودند اما به من نمی گفتند. اولش گفتند ترکش خورده، بیمارستان است. من مدام اصرار می کردم می خواهم بروم پیشش، ببینمش. مدام یک حسی بهم می اظهار داشت: «نرگس دیگه باید به تنهایی زندگی کردن عادت کنی.» اما من اهتمام کردم کتمانش کنم. حوالی سه صبح بود که برادر کوچکش برایم نوشت: «جلال به آرزوش رسید. شهادتش مبارک.» آخر هم رفیقش، شهید «مهدی نعمتی» دستش را گرفت. مهدی، خرداد شهید شده بود؛ جلال هم بیستم اسفند همان سال به او پیوست. حتی به سالگرد دوستش هم نرسید.جلال مرد خیلی مسئولیت پذیری بود؛ حتی نسبت به غریبه ها. یکروز با پسر جوانی آشنا شد که تصمیم داشت مغازه نقره فروشی بزند و از جلال مشورت می خواست. جلال به وی خاطرنشان کرد در کنار نقره، عطر هم بیاورد. جوان به حرفش عمل کرد. پس از شهادت جلال، یکروز بهمراه مادرش به دیدنمان آمد و اظهار داشت: «جلال هر روز به مغازه ام می آمد، می پرسید تونستی عطر بفروشی؟ برایم مشتری می آورد، حتی خودش هم تعداد بالا از من خرید می کرد تا ناامید نشوم. من الان هرچه در زندگی دارم، از جلال دارم.»جلال گاهی دوستانی داشت که به هیچ چیزاعتقاد نداشتند، اهتمام می کرد با عوام ارتباط بگیرد تا جهاد تبیین کند. در محل کارش هم با اغلب همکارانش تفاوت نگاه داشت و هر روز صحبت سیاسی می کردند. در این زمان خیلی کوشیده بود تا بتواند روی آنها اثر بگذارد اما حالا، پس از شهادتش تلاش هایش به ثمر نشست. دوستانی که هیچ اعتقادی نداشتند حالا در تجمعات شرکت می کنند و بارها گفته اند: «اگه برای دفاع از کشور نیاز به نیرو باشه، ما جزو صف اول نیروها می ریم.» حتی همکاران بازاری اش، که هر روز با آنها بر سر سیاست و مذهب بحث می کرد هم رفتارشان تغییر کرده است.دختری که حالا دلداریم می دهداو خیلی مرد مهربان و رئوفی بود. الان هم، انگار حتی از آن دنیا، دارد پدری اش را برای دخترهایش می کند. من دو دختر، هفت و چهار ساله، از جلال به یادگار دارم. دختر بزرگم روزهای اول خیلی بی قراری می کرد؛ اصلاً نمی خندید، حرف نمی زد، فقط می اظهار داشت: «مامان، کی دیگه منو می بره مدرسه؟» اما پس از مدتی، جوری آرام شد که حالا گاهی خودش مرا دلداری می دهد؛ می گوید: «اگه بابا چند وقت بعد تصادف می کرد، فوت می کرد، دیگه شهید نبود، دستش از دنیا کوتاه بود، دیگه نمی تونست بیاد پیش ما. ولی الان تو زندگیمون هست. من همیشه بابامو احساس می کنم؛ مامان تو حسش نمی کنی؟ من زندگیم تغییری نکرده، چون بابام هنوز حواسش بهم هست.» دختر کوچک ترمان هم هنوز، وقتی از خواب بیدار می شود، می گوید بابا سوار بر اسب آمده بوده دنبالش و باهم رفته اند گردش.من مطمئنم این آرامش را جلال به دخترهایش منتقل کرده و حالا این من هستم که به او می گویم: «رفاقتمون یادت نره؛ دست ما رو هم بگیر.»تو فکر زن و بچه خادم مسجدی، ولی به فکر زن و بچه خودت نیستی؟ من از صداها نگران می شدم، زنگ می زدم که به خانه بیاید؛ می عنوان کرد: نترس، فلان جا رو زدن، این جا خبری نیست. سفر هوایی بود؛ هر دو سوار هواپیما شدیم و بسمت کربلا حرکت کردیم اما سرعت هواپیما مثل سرعت یک جنگنده بود. منبع: kadodooni.ir 1405/06/07 12:22:06 5.0 / 5 4 تگهای خبر: آرامش , بازار , خرید , سفر این مطلب کادودونی را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط قصه پر غصه یک سرزمین مروری بر فرآیند اشغالگری صهیونیست ها از دریچه کتاب صلحی که همه صلح ها را بر باد داد شعرهایی که از خشمی مقدس می گویند اجاره بها قربانی گرانی مسکن شد موجران دیگر دنبال مستأجر جدید نیستند رقابت با پوشاک ارزان وارداتی، بزرگ ترین مانع تولید پوشاک عفیفانه نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۱ بعلاوه ۲