نماینده جنبش امل لبنان در ایران نوشت

مرگی جز شهادت برایش كوچك بود

مرگی جز شهادت برایش كوچك بود به گزارش کادو دونی ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ برای چمران اتفاقی افتاد که سال ها به دنبال اش می دوید. او مدت ها به دنبال مرگ بود اما نه هر مرگی. شهادت زیبنده اش بود و مرگی جز شهادت برایش کوچک بود.



خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و اندیشه: صلاح فحص، نماینده جنبش امل لبنان در تهران، به مناسبت سالگرد شهادت شهید مصطفی چمران یادداشتی را در اختیار مهر قرار داده است. متن این یادداشت را در ادامه بخوانید:
اکنون چهار دهه است که چمران را از دست داده ایم. ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ برای چمران اتفاقی افتاد که سال ها در پی اش می دوید. او مدت ها در پی مرگ بود اما نه هر مرگی. شهادت زیبنده اش بود و مرگی جز شهادت برایش کوچک بود. او از امریکا به مصر و از مصر به لبنان و فلسطین و لبنان به ایران در پی شهادت بود و تقدیر اینگونه رقم خورد که در خاک سرزمین خودش به وصال محبوب برسد. اگر چمران این اندازه در پی دیدار محبوبش بود، ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ او به خواسته اش رسید و این ما بودیم که محروم شدیم. محروم از مصطفی چمران. انسانی را از کف دادیم که می توانستیم لحظه به لحظه از او بیاموزیم. او به راستی معلم است و هنوز هم می تواند بسیار بسیار به ما بیاموزد. اگر به زندگی چمران و نوشته ها و گفته ها و کرده هایش نظری بیفکنیم، فراوان فزاوان از او می آموزیم. اما به گمان من چمران بیش از همه معلمِ ایمان و دردمندی و عاشقی است. خود او نیز تجسم ایمان و درد و عشق بود.
چمران از روز نخست که پا به لبنان گذاشت، در کنار ما در مدرسه فنی و حرفه ای بود. او شب و روز در مرئا و منظر شاگردان بود. همه شاهد سوز و گدازها و نجواهایش با معبودش بودند. اساساً همین ایمان بود که او را در سختی ها یاری می داد و شجاعتش از این سرچشمه می جوشید. قسمتی از خواندنی ترین مکتوبات چمران، نیایش های وی با خدایش است. وی در این نیایش ها عاشقانه و صادقانه با معبودش سخن می گوید و گاه حتی گله می کند. با همین نگرش بود که می توانست جوانان جنوب لبنان را سیراب از ایمان الهی کند و این مسئله در نظام تربیتی او از هر چیزی پراهمیت تر بود. او دردهای خودرا بیش از هرکسی هم با خدای خود مطرح می کرد.
اما دردهای چمران چه بودند که او این چنین بی پروا سخن از آن می کند. به گمان من در یک کلمه او درد انسان را داشت. مقصودم از انسان، انسان کتابهای فلسفی نیست. مقصودم انسان گوشت و پوست و استخوان داری است که روی این زمین راه می رود اما محروم است. از چه؟ از حقوق طبیعی اش، از این که در خاک وطن خودش قدم بردارد، از این که درس بخواند، از بهداشت، از مدرسه، از عدالت، از پدر، از مادر، از خانه، از میهن. چمران درد این انسان ها را داشت و از این درد به خود می پیچید و فریاد می کشید و آرام و قرار نداشت.
اما چرا این درد این اندازه چمران را ناآرام می کرد؟ چون عاشق بود. عاشق چه یا که؟ عاشق انسان. بله، پمران درد می کشید، چون عاشق بود. درد هیچ انسانی را برنمی تابید، چون عاشق انسان بود. عشق به انسان وجهی شگفت از زندگی چمران است. او همه را دوست داشت؛ حتی دشمنانش را. شگفتا! به خاطراتی که از نقل شده است مراجعه کنید تا ببینید او چگونه همه را دوست می داشت. البته، درک این چگونگی بر من و امثال من آسان نیست. اینگونه عاشق بودن اساساً گاه عقلانی نیست. مگر غیرعاشق می تواند موقعیت و مکنتش را در آمریکا رها کند و به جنوبِ محروم بیاید و در کنار فرزندانِ محروم جنوب لبنان زندگی بگذراند.
باری، عشق و درد و ایمان از چمران انسانی ساخته است تکرارنشدنی. اما ما باید از او بیاموزیم درس عشق و درد و ایمان را.


منبع:

1400/03/31
23:18:10
5.0 / 5
232
تگهای خبر: عشق , فرهنگ , كتاب , گل
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۶ بعلاوه ۵
کادو

كادو دونی

فروش انواع کادو

kadodooni.ir - حقوق مادی و معنوی سایت كادو دونی محفوظ است